شعر زيباي احمدك (معلم چو ناگه بيامد كلاس)/ شاعر ناشناس
معلم چو ناگه بيامد كلاس چو شهر فروخفته خاموش شد
سخن هاي ناگفته در مغزها به لب نا رسيده فراموش شد
معلم ز كار مداوم مدام غضبناك و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان شباب جواني از او رخت بسته بود
سكوت كلاس غم آلوده را صداي درشت معلم شكست
ز جا احمدك جست وبند دلش از اين بي خبر بانگ نا گه شكست
بيا احمدك درس ديروز را بخوان تا ببينم كه سعدي چه گفت
ولي احمدك درس نا خوانده بود به جز آنچه ديروز آنها شنفت
زبانش به لكنت بيفتاد و گفت بني آدم اعضاي يكديگرند
وجودش به يكباره فرياد زد كه در آفرينش ز يك گوهرند
در اقليم ما رنج بر مردمان زبان دلش گفت بي اختيار
چو عضوي به درد آورد روزگار دگر عضوهارا نماند قرار
تو كز ، تو كز .... واي يادش نبود جهان پيش چشمش سيه پوش شد
نگاهي به سنگيني از روي شرم به پائين فكند و خاموش شد
بگو احمد كودن بي شعور نخواندي چرا درس آسان بيان
معلم بگفتا به لحن گران مگر چيست فرق تو با ديگران
عرق از جبين احمدك پاك كرد خدايا چه مي گويد آموزگار
نمي داند آيا كه در اين ديار بود فرق بين دار و ندار
كه آنان به دامان مادر خوشند و من بي وجودش نهم سر به خاك
به ايشان به جز مهر و لطف و خوشي به من زندگاني زده سر ز چاك
به مال پدر تكيه دارند و بس ولي من نشينم به اجبار و ترس
كنم با پدر پينه دوزي و كار ببين ، دست پر پینه ام شاهد اس
معلم چو كوهي ز جا كنده شد كه اين موج خشم پر از كينه است
به من چه كه مادر ز كف داده اي به من چه كه دستت پر از پينه است
رود يك نفر سوي ناظم كه او به همراه خود يك فلك آورد
نمايم پر از پينه پاهاي او ز چوبي كه براي كتك آورد
ز چشمان احمد فرو ريخت اشك ولي اشك خود از معلم نهفت
ز چشمان او نور سويي جهيد به ياد آمدش شعر سعدي و گفت
ببين ، يادم آمد كمي صبر كن تامل خدا را تحمل دمي
تو كز محنت ديگران بي غمي نشايد كه نامت نهند آدمي
